Talent voor Geluk, jonge moeder

Taalgebruik, een bron van Geluk?

Gisteren zat ik in de trein. Zo’n dubbeldekker. Vanuit mijn plek kon ik het tussenstuk tussen de treinstellen zien. Daar zaten 2 vrouwen. Moeder en dochter? De jongste vrouw had een kinderwagen bij zich. Een stralende jonge moeder. Als Geluk een gezicht had, dan was het vast haar gezicht geweest.

Op een gegeven moment kwam de conducteur langs. Wat hij zei hoorde ik niet. Maar hij had een grote glimlach op zijn gezicht en de moeder ook toen hij in de kinderwagen tegen de baby aan het praten was. Absoluut een Geluksmomentje.

 

Gelukkige moeder met baby

Toen ik dat zag realiseerde ik me ineens iets. Hoe kan het dat we tegen baby’s en kleine kinderen zo liefdevol, enthousiast en bemoedigd praten? Naarmate kinderen steeds ouder worden, wordt deze manier van praten steeds minder. En tegen de tijd dat we volwassen zijn is er regelmatig een bepaalde hardheid in de manier van praten te vinden.

Dat bracht me aan het denken. Hoe zou de wereld eruit zien wanneer we op deze manier met elkaar zouden praten? Liefdevol, verwachtingloos, gelukkig en warm. In eerste instantie met jezelf natuurlijk. Want je praat nog altijd het meeste met jezelf (in je hoofd). En daarnaast ook met anderen.

Zullen we hier een proef mee doen? Gewoon omdat het kan en om te ervaren hoe het is om alleen maar liefdevol te spreken. Wat je geeft krijg je ook terug. Alleen wanneer je een bepaald iets terug verwacht, dan is het niet iets wat je geeft, maar een transactie. En dat is niet waar dit over gaat.
Het lijkt misschien niet zo gemakkelijk, maar doe maar mee en vertel me hoe het is gegaan. Wees ook lief voor jezelf (hoe je tegen jezelf praat), omdat dit iets nieuws is wat je bewust doet, mag je het leren. Stapje voor stapje. Niemand die ergens heel goed in is, kon dat vanaf het allereerste moment.

Als dit geen Geluk en magische momenten oplevert met de mensen om je heen…

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *